ΥΠΑΡΞΗ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Ακούγεται αρκετά συχνά η άποψη ότι Διάβολος δεν υπάρχει. Υποστηρίζεται πως ο Σατανάς είναι μια έννοια αφηρημένη, είναι τα πάθη μας, η δύναμη που βρίσκεται μέσα μας και ρέπει προς το κακό. Φυσικά, αυτή είναι μια μεγάλη επιτυχία του πολύπειρου, και χιλιάδων χρόνων βίου, Πονηρού. Διότι όταν θεωρείται ότι δεν υπάρχει  εχθρός, αφήνονται αφύλαχτα τα τείχη και τότε εισέρχεται ανεμπόδιστος ο εχθρός και τα κυριεύει.

Η άποψη αυτή διαψεύδεται ρητώς και κατηγορηματικώς από την Αγία Γραφή, η οποία είναι η Λυδία Λίθος που ξεχωρίζει το χρυσό από το κίβδηλο. Με μια ενδελεχή μελέτη της Θεόπνευστης αυτής Γραφής αλλά και των συγγραμμάτων των Αγίων, διαπιστώνουμε ότι ο Σατανάς είναι Πρόσωπο υπαρκτό το οποίο ένεκα της υπερηφανείας του (ήθελε να γίνει Θεός), τιμωρήθηκε από τον Δημιουργό του και έπεσε σαν αστραπή από τον ουρανό, γινόμενος από Άγγελος του Φωτός, Άγγελος του Σκότους (!) καθώς και οι Άγγελοι που τον ακολούθησαν έγιναν Δαίμονες! Είναι αυτός που ξεγέλασε τους πρωτοπλάστους, παίρνοντας την μορφή του φρόνιμου όφεως. Αυτός που παρουσιάστηκε στον Θεό, ζητώντας Του να του επιτρέψει να υποβάλλει τον θεοσεβή Ιώβ σε φρικτούς πειρασμούς. Είναι ο ίδιος που υπέβαλλε, ανεπιτυχώς, σε πειρασμούς τον Κύριο όταν Αυτός πήγε στην έρημο του Σαραντάριου όρους. Είναι ο άρχοντας των δαιμονίων, ο Βεελζεβούλ, κατά τους Φαρισαίους. Ο Χριστός τον ονομάζει Πονηρό, Άρχων του κόσμου τούτου. Γι’ αυτόν  και τους αγγέλους του ετοιμάστηκε η Κόλαση. Πολεμά τον άνθρωπο, μεταχειριζόμενος πολυποίκιλες παγίδες και κάθε μέσο με σκοπό να τον συμπαρασύρει μαζί του στην κόλαση. Καταφεύγει ακόμα και στον εκφοβισμό αλλά και στη βία, ξυλοφορτώνοντας τους πιστούς Χριστιανούς που έχουν πνευματική προκοπή, για να πετύχει τον τελικό του σκοπό. Οι βίοι των αγίων, όπως του Αγίου Αντωνίου, μαρτυρούν την αλήθεια. Είναι αυτός που έχει υπερφυσικές δυνάμεις, λαμβάνει διάφορες μορφές, μετασχηματίζεται και σε Άγγελο φωτός για να εξαπατήσει τους πιστούς, αυτός ο οποίος, μέσω των δαιμονιζομένων, πράττει υπερφυσικά σημεία: σπάσιμο αλυσίδων, απογειώσεις, κ.ά.   Τέλος, εμποδίζει τη ψυχή να ανεβεί στον ουρανό μετά θάνατον, εφόσον αυτή έδωσε όταν ήταν εν ζωή δικαιώματα σ’ αυτόν, με τα φρικτά τελώνια.

Ακολουθούν ερανίσματα από τον Αγιογραφικό Θησαυρό της Πίστης μας:

«Τότε ο Ιησούς ωδηγήθηκε στην έρημο από το Πνεύμα, για να δεχθή πειρασμούς από το Διάβολο…Τότε τον πλησίασε ο πειράζων (ο Διάβολος) και είπε: ‘‘Εάν είσαι Υιός του Θεού, δώσε διαταγή να γίνουν αυτοί οι λίθοι άρτοι’’…Τότε ο Διάβολος τον παίρνει και τον φέρνει στην αγία πόλι, και τον στήνει στο άκρο της στέγης του ναού…Πάλι ο Διάβολος τον παίρνει και τον φέρνει σ’ ένα πολύ ψηλό βουνό…Τότε του λέγει ο Ιησούς: ‘‘Εξαφανίσου από μπροστά μου Σατανά! Διότι είναι γραμμένο, Τον Κύριο τον Θεό σου να προσκυνής και αυτόν μόνο να λατρεύης’’. Τότε ο Διάβολος τον άφησε, και ιδού άγγελοι προσήλθαν και τον διακονούσαν.» [1]

«Όταν δε έφθασε στο απέναντι μέρος, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι, που έβγαιναν από τους τάφους, φοβεροί πολύ, ώστε να μη μπορή κανείς να περάση από το δρόμο εκείνο. Και ιδού έκραξαν λέγοντας: ‘‘Τι σχέσι έχουμε εμείς μ’ εσένα, Ιησού, Υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ για να μας βασανίσης προτού έλθη ο καιρός μας; ’’. Μακριά δε απ’ αυτούς ήταν μία μεγάλη αγέλη από χοίρους, που έβοσκε. Οι δε δαίμονες τον παρακαλούσαν λέγοντας: ‘‘Εάν πρόκειται να μας βγάλης, άφησέ μας να πάμε στην αγέλη των χοίρων’’. Και τους είπε: ‘‘Πηγαίνετε’’. Και βγήκαν και πήγαν στην αγέλη των χοίρων.» [2]

«Και ενώ αυτοί έβγαιναν, ιδού έφεραν προς αυτόν ένα άνθρωπο βωβό δαιμονισμένο. Και όταν βγήκε το δαιμόνιο, ο βωβός μίλησε, και τα πλήθη θαύμασαν και έλεγαν: ‘‘Ποτέ δεν παρουσιάσθηκε τέτοιο φαινόμενο στον Ισραήλ’’. Αλλ’ οι Φαρισαίοι έλεγαν: ‘‘Με τη δύναμι του άρχοντος των δαιμονίων βγάζει τα δαιμόνια’’.» [3]

«Αλλ’ οι Φαρισαίοι, όταν άκουσαν αυτό, είπαν: ‘‘Αυτός δεν βγάζει τα δαιμόνια, παρά με τη δύναμι του Βεελζεβούλ, του άρχοντος των δαιμονίων’’.» [4]

«Ο δε αγρός είναι ο κόσμος. Ο δε καλός σπόρος είναι οι άνθρωποι της βασιλείας (του Θεού). Τα δε ζιζάνια είναι οι άνθρωποι του κακού. Ο δε εχθρός, που τα έσπειρε, είναι ο Διάβολος.» [5]

«Τότε θα ειπή και σ’ εκείνους, που θα είναι στα αριστερά: ‘‘Φύγετε από μένα σεις, οι καταραμένοι, και πηγαίνετε στο πυρ το αιώνιο, που έχει ετοιμασθή για το Διάβολο και τους αγγέλους του’’ [6]

«Και όταν αυτός βγήκε από το πλοίο, αμέσως τον συνάντησε ένας άνθρωπος με πνεύμα ακάθαρτο(δαιμόνιο), που ερχόταν από τα μνήματα, και κατοικούσε στα μνήματα, και ούτε με αλυσίδες δεν μπορούσε κανείς να τον κρατήση, διότι πολλές φορές τον είχαν δέσει με σιδερένια δεσμά στα πόδια και με αλυσίδες στα χέρια, αλλ’ είχε σπάσει τις αλυσίδες και είχε συντρίψει τα σιδερένια δεσμά των ποδιών, και κανείς δεν μπορούσε να τον δαμάσει.» [7]

«Είπε δε σ’ αυτούς: ‘‘Έβλεπα το Σατανά σαν αστραπή να πέφτη από τον ουρανό’’.» [8]

Ο αψευδής Λόγος του Θεού κυρώνει απόλυτα του λόγου το αληθές. Δε χωρά καμιά αμφιβολία πλέον, για την ύπαρξη

τριωδιο καρναβαλια

Μέσα στο πάντρεμα των δυο κολοσσιαίων δυνάμεων του ελληνισμού και του χριστιανισμού,
ήθη και έθιμα άξια μετάδοσης και μη, πέρασαν ανάμεσα στις γενεές και έφτασαν ως τις
μέρες μας, χωρίς οι περισσότεροι να γνωρίζουμε τι έθιμα είναι αυτά, από πού προέρχονται
και τι σημαίνουν.Ένα τέτοιο έθιμο είναι και η Αποκριά! Η Αποκριά έχει ειδωλολατρική προέλευση. Στα
γλέντια αυτά και στα ξεφαντώματα, βρίσκονται τα υπολείμματα θρησκευτικών τελετών,
που τα πανάρχαια χρόνια οι λαοί διεξήγαγαν, γιορτάζοντας την έναρξη κάθε καινούργιου
χρόνου, ή την αρχή μιας νέας εποχής, της άνοιξης, προσδίδοντας ένα μαγικό χαρακτήρα για
ευωχία και καλή σοδιά ξεγελώντας τα κακά πνεύματα της φύσης. Τέτοιες τελετές
βρίσκουμε στους αρχαίους Έλληνες, με τις οργιαστικές τελετές προς τιμήν του θεού
Διονύσου, καθώς και στα Κρόνια όργια, που γίνονταν στο τέλος κάθε χρόνου προς τιμή του θεού Κρόνου, του προστάτη της σποράς και της γονιμότητας. Οι γιορτές αυτές είναι τα
περίφημα Σατουρνάλια των Ρωμαίων (από το λατινικό Saturn = Κρόνος), που είναι
βελτιωμένη έκδοση των αρχαίων ειδωλολατρικών τελετών. Η λέξη ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ
προέρχεται από την λατινική λέξη CARNEVALE& που σημαίνει ΑΝΤΙΟ
ΚΡΕΑΣ&;. Εξ ου και το δικό μας ΑΠΟΚΡΕΩ, με το οποίο ονόμαζαν οι
Βυζαντινοί την τελευταία ημέρα της ΚΡΕΑΤΟΦΑΓΙΑΣ, χαρακτηρίζοντας έτσι μια περίοδο
του εκκλησιαστικού εορτολογίου. Στις εορταστικές αυτές τελετές κάθε έννοια ηθικής
καταργούνταν, και μέσα στη γενικότερη αυτή αποδόμηση, οι συμμετέχοντας επιδίδονταν σε
κάθε είδους ανηθικότητες, καλύπτοντας την ταυτότητά τους πίσω από την μεταμφίεση.

Ποια όμως ήταν η φιλοσοφία και ο σκοπός του καρναβαλιού στους αρχαίους; Τι ήθελε να
πετύχει;
1. Την αμφισβήτηση των αξιών και της ιεραρχίας

2. Την κατάργηση των ορίων και των καθιερωμένων ηθικών νόμων. Κάνει πέρα όποια άλλη
επιταγή και τα ορίζει όλα από την αρχή ανάποδα. Με τις παραπλανητικές μεταμφιέσεις και
την εθιμοτυπία της «τρέλας» στο λαό με τον αποκαλυπτικό και τολμηρό λόγο του
πρόστυχου, το αναποδογύρισμα έχει αρχίσει. Έτσι τα άτομα που συμμετέχουν στο
καρναβάλι δεν μπορούν να καθοριστούν ούτε από φύλο, ούτε από ηλικία, αλλά η «τρέλα»
αντικαθιστά τη σοβαρότητα, η κατάχρηση τη συνήθη τιμιότητα, ο αισθησιασμός την
εγκράτεια, η ανεξέλεγκτη σεξουαλικότητα τον αυστηρό έλεγχο, η αταξία την τάξη. Κάποιος
διαβάζοντας αυτά μπορεί να πει: «όλα αυτά γίνονται αθώα για το έθιμο!» Βεβαίως!Όμως όλα από αθώα ξεκινάνε! Το ντύσιμο της Αποκριάς με την απροσωπία του καταλήγει
και μέσα στο «έθιμο» και έξω από αυτό παρωδία. Στην Πάτρα ας πούμε τα λεγόμενα
«μπουρμπούλια» έθιμο είναι, που όλοι μασκαρεμένοι, επιδίδονται σε σεξουαλικά όργια,
χωρίς να γνωρίζουν ούτε και οι ίδιοι ποιους ερωτικούς συντρόφους επιλέγουν!!! Έτσι από το
«αθώο» αποκριάτικο ντύσιμο χωρίς να το καταλάβουμε μετακινούμαστε στο αποκριάτικο
«αθώο» γδύσιμο, με όλα τα επακόλουθά του. Στον Τύρναβο οι Μπουρανήδες χορεύουν γύρω
από φαλλικά ομοιώματα.... γιορτάζοντας τον ερχομό της άνοιξης και την... αναγέννηση της
φύσης! Και ας μην ξεχνάμε, πως κάποιοι πίσω από μια μάσκα και στο τέλος κάθε ειρηνικής
πορείας αμαυρώνουν τις ειρηνικές επετειακές εκδηλώσεις οι οποίες καταλήγουν σε

καταστροφή δημοσίων και ιδιωτικών περιουσιών Ο Χριστιανισμός είναι υπέρ του ΠΡΟΣΩΠΟΥ ως εικόνα Θεού, ο οποίος ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ
ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΟ στον άνθρωπο και προτάσσει την τελείωση του ανθρώπου μέσα από τον
προσωπικό του αγώνα, για να φτάσει στην ύψιστη ηθική τελείωση καθ' επιταγή του
Δημιουργού του. Κάθε παρέκκλιση από το σκοπό αυτό η Εκκλησία δεν το επικροτεί, χωρίς
όμως πάντα και ευθέως να το καταδικάζει. Με την τέλεια αγάπη της, ανέχεται και
υποδεικνύει σιωπηλά το σωστό δρόμο, τη σωστή πορεία και καλεί τους ανθρώπους να
γνωρίσουν την αλήθεια. Και τότε μόνος του ο καθένας θα εγκαταλείψει τα προσωπεία αυτά,
που δεν συνεισφέρουν σε τίποτα στον αγώνα του, αλλά αντίθετα τον αποπροσανατολίζουν
και τον παραπλανούν.Ένα άλλο χαρακτηριστικό των Καρναβαλιών είναι η διακωμώδηση των Ιερών και των
οσίων μας. Οι μεταμφιέσεις σε Ιερείς, Μοναχούς και Μοναχές είναι συχνό φαινόμενο και
αποσκοπεί στη προσβολή και τη γελοιοποίησή τους. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που η τηλεόραση
και όλα τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν συνέχεια με εκκλησιαστικά σκάνδαλα, αναμένεται
σημαντική αύξηση τέτοιου είδους μεταμφιέσεων.
Έτσι γινόμαστε όργανα (εκούσια ή ακούσια) των σκοτεινών δυνάμεων, που επιδιώκουν να
μειώσουν το κύρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας και να απομακρύνουν το Ελληνικό λαό από
την Εκκλησία και την Ορθόδοξη πίστη του. Με αποτέλεσμα να είμαστε εύκολα θύματα των
καταστροφικών αιρέσεων, των παραθρησκειών, της Σατανολατρείας και της Παγκοσμιοποίησης.

Και το παράλογο είναι, ότι ενώ όλοι μας αναγνωρίζομε και διαπιστώνομε καθημερινά τη
μεγάλη κρίση όλων των θεσμών στη κοινωνία μας (3ικαιοσύνη, Οικογένεια, Παιδεία, Υγεία,
Πολιτική κ.λ.π.), όλο το βάρος έχει πέσει στη προβολή των σκανδάλων μερικών κληρικών που
είναι μειοψηφία. Το συντριπτικό μέρος του κλήρου στη Πατρίδα μας (Αρχιερέων, Ιερέων,
Μοναχών και Μοναζουσών) είναι σε πολύ ανώτερο επίπεδο πνευματικά, ηθικά, μορφωτικά και
φιλανθρωπικά.
Έχει αποδειχθεί ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι και πολιτικοί που πρωταγωνιστούν σ’
αυτή την εκστρατεία σπίλωσης της Εκκλησίας μας, ανήκουν σε ύπουλες και επικίνδυνες
Παραθρησκείες (Σαϊεντολογία, Μασονία κ.λ.π.).
Γι’ αυτό πρέπει να προσέξομε, να μη πέσομε θύματα στην ύποπτη αυτή εκστρατεία που
υπονομεύει το Έθνος μας και την Ορθόδοξη Πίστη μας.
θα παρεθεσω τον 62ο  κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος καταδικάζει τις μεταμφιέσεις και τις μάσκες, όπως και τους χορούς και τους αστεϊσμούς, που ελάμβαναν χώρα σε παρόμοιες καρναβαλικές εορτές του παρελθόντος, και επι­βάλλει στους κληρικούς, που μετέχουν την ποινή της καθαιρέσεως, στους δε λαϊκούς την ποινή του αφορισμού: «Τάς ούτω λεγομένας Καλάνδας, και τα λεγόμενα Βοτά, και τα καλούμενα Βουμάλια, καιτην εν τη πρώτη του Μαρτίου επιτελουμένην πανήγυριν, καθάπαξ εκ της τωνπιστών πολιτείας περιαιρεθήναι βουλόμεθα. Αλλά μη και τάς των γυναικώνδημοσίας ορχήσεις, και πολλήν λύμην και βλάβην εμποιείν δυναμένας. Έτι μην καιτάς ονόματι των παρ' Έλλησι ψευδώς ονομασθέντων θεών, ή εξ ανδρών ήγυναικών γινομένας ορχήσεις και τελετάς, κατά τι έθος παλαιόν και αλλότριον τουτων Χριστιανών βίου, αποπεμπόμεθα, ορίζοντες μηδένα άνδρα γυναικείαν στολήνενδιδύσκεσθαι ή γυναίκα την ανδράσιν αρμόδιον αλλά μήτε προσωπεία κωμικά ήσατυρικά ή τραγικά υποδύεσθαι· μήτε το του βδελυκτού Διονύσου όνομα τηνσταφυλήν εκθλίβοντος εν τοις ληνοίς επιβοάν μηδέ τον οίνον εν τοις πίθοιςεπιχέοντας, γέλωτα επικινείν αγνοίας τρόπω ή ματαιότητος ή τα της δαιμονιώδουςπλά­νης, ενεργούντας. Τους ουν από του νυν τι των προειρημένων επιτελείνεγχειρούντας, εν γνώσει τούτων καθισταμένους, τούτους, ει μεν κληρικοί είεν, καθαιρείσθαι προστάσσομεν, ει δε λαϊκοί, αφορίζεσθαι».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφερόμενος στο επι­χείρημα ότι με τις καρναβαλικές εκδηλώσεις διασκεδάζουν και ευφραίνονται οι άνθρωποι, ξεφεύγουν από την καθημερινότη­τα, απαντά ότι αυτό είναι τελείως παράλογο, διότι η χαρά και ευφροσύνη πρέπει να συμβαδίζουν με την ηθική και την ευπρέ­πεια. Όταν μεταβάλλεται ένα σπίτι σε πορνείο, είναι εντροπή να ισχυρίζεται κανείς ότι πρόκειται για ηδονή και ευχαρίστηση. Πολύ περισσότερο, όταν ολόκληρες πόλεις μεταβάλλονται σε πορνεία κατά την περίοδο της Αποκριάς. Σε λίγο όλη η Ελλά­δα, η χώρα των αγίων και των μαρτύρων, θα μεταβληθεί σε απέ­ραντο πορνείο. Στατιστικές στη πόλη των Πατρών έχουν δείξει ότι μετά τις καρναβαλικές εκδηλώσεις ο αριθμός των εκτρώ­σεων φθάνει σε ανησυχητικό σημείο: «Πορνείον γέγονέ σου η οικία, μανία και οίστρος, και ουκ αισχύνη ταύτα ηδονήν καλών;».
Οι τρεις πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου ορίσθηκαν από την Εκκλησία για την σταδιακή προετοιμασία των πιστών στους πνευματικούς αγώνες της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και όχι για γλέντια και ξεφαντώματα. Είναι περίοδος κατανύξεως, περισυλλογής και μετανοίας (προσθήκη "Αλ. Οψ.": βλέπε και το βιβλίο «Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή» του Αλεξάνδρου Σμέμαν). Τα ευαγγελικά αναγνώσματα του Τελώνου και Φαρισαίου, του Ασώτου Υιού, της Δευτέρας Παρουσίας και Κρίσεως, μαζύ με τους εμπνευσμένους ύμνους, είναι ισχυρή προτροπή προς μετάνοια και επιστροφή· όλο το έτος γλεντούν και διασκεδάζουν οι άνθρωποι. Πότε θα συμμαζευθούν στον εαυτό τους, για να συνέλθουν πνευματικά, να σκε­φθούν υψηλότερα θέματα, να οδηγηθούν στην αυτογνωσία και στην θεογνωσία; Ό, τι πρόκειται να κερδίσουν από τους πνευμα­τικούς αγώνες της Αγίας Τεσσαρακοστής, προλαβαίνει ο Διά­βολος και τους το αφαιρεί με το καρναβάλι, το οποίο οι Άγιοι ονομάζουν «σατανική πομπή». Ό Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης στο βιβλίο του «Χρηστοήθεια των Χριστιανών», αναφερόμενος σε όσα γίνονται κατά τις Απόκριες γράφει: «Κατ' αλήθειαν ημπο­ρεί να ειπή τινάς, ότι τότε οι Χριστιανοί δαιμονίζονται όλοι· διότι χορεύουν, παίζουν, τραγουδούν ασυνειδήτως, έως και αυτοί οι πλέον γέροντες... τότε δεν έχει διαφοράν η ημέρα από την νύκτα· διότι επίσης με την ημέραν και όλη η νύκτα εξοδεύεται εις χορούς και παίγνια και αταξίας και μασκαραλίκια· τότε δια να ειπώ έτσι, πανηγυρίζει η ασέλγεια· εορτάζει η ακολασία· ευφραί­νεται η μέθη· αγάλλεται η τρυφή και ασωτεία· χορεύει ο διάβο­λος με δέκα μανδήλια και συγχορεύει με αυτόν όλον το πλήθος των δαιμόνων διότι όσον κέρδος κάμνουν εις μόνας τας αποκρέας, δεν ημπορούν να το κάμουν εις όλον τον χρόνον».
Όσα σχετικά λέγει ο Άγιος Νικόδημος για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις και την ζημία που προκαλούν τα τελειώνει λέγον­τας πως είναι αφροσύνη να καταστρέφουμε προκαταβολικά και να αχρηστεύουμε την Αγία Τεσσαρακοστή· προτρέπει επίσης τους αρχιερείς, τους πνευματικούς και τους διδασκάλους να εμποδίσουν το μεγάλο αυτό κακό. Τώρα οι μεν αρχιερείς και οι πνευματικοί σιωπούν, ενώ έπρεπε να μη ησυχάζουν μπροστά στην επέκταση του κακού, πολλοί δε από τους δασκάλους και τους γονείς οργανώνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους καρναβα­λικές εκδηλώσεις: «Ασυγκρίτως γαρ είναι μεγαλυτέρα η βλάβη, όπου προσλαμβάνουν εις τάς αποκρέας, πάρεξ η ωφέλεια όπου λαμβάνουν από την ερχομένην Τεσσαρακοστήν ίλεως, ίλεως, ίλεως, να γίνη ο Θεός! Και αυτός είθε να φωτίση τους αγίους Αρχιερείς και πνευματικούς και διδασκάλους να εμποδίσουν τα τοιαύτα κακά, με αφορισμούς και επιτίμια, καθώς προστάζει και ο ξβ' κανών της αγίας και 0ικουμενικής στ' Συνόδου».